De SRV.

Van toen en nu.

Ik heb goede herinneringen aan de SRV . De glazen flessen met melk of vla. Het zag er altijd zo lekker uit. Het was altijd gezellig in de "bus". Maar opeens was hij er niet meer. Ik vroeg mij af is hij er nog? Rijdt de bus nog rond? Jazeker wel.  Hij was is er nog. En er wordt zeker nog dankbaar gebruik van gemaakt. Ik heb er weer even binnen mogen stappen.  Een mooie onderneming deze rijdende winkel. 

Oekraine.

In het AZC.

Toen de oorlog  tussen Rusland en Oekraiene begon,  besloot ze te vluchten. Het eerste stuk van de reis was eerst naar Polen. Zonder haar familie, alleen met haar zoon (3jaar). Haar zoon heeft een dubbele handicap wat de reis bemoeilijkte.  Ze gingen met de trein richting Polen. Ze mochten 1 koffer per volwassene en per kind en 1 kinderwagen en 1 koffer. De meeste mensen namen 1 tas mee. In 1 wagon gingen 100 mensen. Mensen sliepen op vloeren en in gangen. Kinderen werden naast elkaar neergelegd. De vloeren in de wagon waren warm en heet. Er kwam stoom uit de ramen die open stonden door de warmte en zoveel mensen op elkaar. Een 20 uur durende reis van Dnipro naar Lviv. Een afstand van 943 km met de auto. Gedurende reise moest het telefoonlicht, zaklampen of ander vorm van licht uit gezet worden, zodat we niet gezien konden worden door de russen. Er moesten doeken voor de ramen gehangen worden zodat granaat scherven niet naar binnen kwamen. In Lviv werd de trein onder raketvuur genomen. In Pidzamche (een wijk in Lviv) werden ze los gekoppeld. Ze moest over de poolse grens. Deze stad was nog niet klaar voor evacuatie. Ze moesten daar weg. via lokale authoriteiten wist ze een weg te vinden naar een bust naar Hrubyszow. Een Poolse stad wat een cruciaal punt was voor oekrainse vluchtelingen. Eenmaal daar, werd haar zoon ziek . Na 2 weken werd ook zij ziek. Zij had medische zorg nodig en moest een tijdje aan het infuus. Daarna zijn ze door een Pools gezin in Kolo geholpen en verbleven ze daar een paar maanden. Helaas kwamen er berichten dat het daar ook niet veilig was. Ze moesten weer verder. Ze zijn eerst naar Warschau gegaan waar een evacuatiebus stond te wachten naar Nederland. Na deze busreis  kwamen ze in een hal terecht in Utrecht.

Na aankomst in Utrecht, waar zij 10 dagen verbleven, werden ze in een AZC geplaatst in het midden van het land. Een voormalig kantoor gebouw waar de kantoorruimtes de verblijfkamers werden.

Terug kijkend op deze reis nu, beseft ze hoeveel geluk ze hebben gehad dat ze dit hebben overleefd.

Tot de dag van vandaag valt Rusland de Oekrainse spoorwegen aan.

Aan de tijd in Hrubyszow hebben ze beide nare herinneren. De onveiligheid, het ziek zijn. De onzekerheid. Ontheemd.

Vanaf hier begint mijn documentaire.

Een jaar later in een andere AZC.

Vorig jaar bezocht ik dit gezin in een AZC in Nederland. Een moeder en een zoon. Een zoon die dubbel gehandicapt is en veel zorg en begeleiding nodig heeft. Een AZC wat een onveilig gevoel gaf. Agressie naar haar zoon, veel drank gebruik onder mede asielzoekers. De sfeer was onveilig.  Verlangen naar veiligheid was groot. Is dit normaal? Hoort dit? Is het ergens veiliger? Vragen die dagelijks door haar hoofd heen ging.

Een begeleider in het AZC hielp met een trasfer naar het noorden van het land. Een plek met iets meer ruimte met een betere veilgheid en een betere sfeer.  Heel veel waard vertelde ze mij. Een AZC wat ruimte gaf voor wat hun nodig hadden.  

Ze ervaarde geluk wat een heel haaks gevoel gaf over haar gevoel en verlange naar haar vaderland, haar familie. De onrust van de reis epte weg en een bepaalde vorm van stabiliteit kwam. Kan dat als je net gevlucht bent uit een land met oorlog? Het voelt nog altijd ambivalent. Maar het leven gaat voor je neus door. 

Ik ben dankbaar dat dit gezin mij toelaat in hun leven en ik zo haar verhaal kan vertalen in deze beelden.

Samen in het AZC.

Ik reis al een tijdje mee met de moeder en zoon. Ik kreeg een berichtje dat ze een liefde heeft gevonden een man wie ze heeft ontmoet. Ze wonen samen in de kamer in het AZC. Ze heeft een ander groot nieuws; ze is zwanger. Ik ben naar hun toe gegaan. Er is zo veel veranderd. Ook zij is zelfverzekerder. Ze komt krachtig over. Haar vriend zit midden in haar gezin en is een onderdeel geworden van hun leven . Ze hebben een extra kamer gekregen voor als de baby komt. Er staat al het een en ander in de kamer voor de baby. Ik ga weg met de gedachten dat er binnenkort een nieuw leven is in het AZC.